PRZYKŁADOWE PROBLEMY SKÓRY GŁOWY I WŁOSÓW

 

UTRATA WŁOSÓW

 

Każdego dnia tracimy od 50 do 100 włosów. Nowe włosy, których średni cykl życia wynosi od 2 do 7 lat, zastępują te codziennie wypadające. Każdy mieszek włosowy wytwarza nowy włos, który zanim wypadnie, przechodzi przez kolejne cykle rozwoju. Cykl życia włosa jest podzielony na trzy fazy: 

  • anagen - faza aktywnego wzrostu włosa. Około 90% włosów powinno znajdować się w tym stadium.

  • katagen - komórki tracą aktywność, przestają się reprodukować. Trwa 3 - 4 tygodnie.

  • telogen - faza spoczynku, która kończy się utratą włosa. Około 10% włosów znajduje się na tym etapie.

 

 

 

 

ŁYSIENIE ANDROGENOWE

 

Proces utraty włosów polegający na postępującym zanikaniu wytwarzania włosa w mieszku włosowym. Proces ten dotyczy włosów na głowie, aczkolwiek nie wszystkie obszary głowy są jemu podatne w jednakowym stopniu. W zależności od indywidualnych cech genetycznych pacjenta, łysienie może być stanem dziedzicznym. U mężczyzn jak i kobiet hormon DHT wpływa na miniaturyzację mieszka włosowego.

 

 

 

 

ŁYSIENIA TELOGENOWE – NADMIERNE WYPADANIE WŁOSÓW

 

Łysienie telogenowe jest stanem, w którym włosy wypadają zdecydowanie intensywniej niż zwykle. Najczęściej  jest tymczasowe a odrost włosów występuje samoistnie. Łysienie telogenowe zachodzi zazwyczaj około 1-3 miesięcy po wystąpieniu czynnika intensywnie wpływającego na organizm, np.: poważny stres,  poród, anemia, choroby tarczycy, operacja, narkoza, wypadek, choroba, przewlekłe leczenie, niedobory pierwiastkowe, osłabienie, niedożywienie, zatrucia.

 

 

 

 

ŁUPIEŻ

 

Dolegliwość skóry głowy objawiająca się złuszczaniem zrogowaciałej warstwy naskórka z mniej lub bardziej  nasilonym łojotokiem. Pojawia się często u dzieci pomiędzy 6. i 10. rokiem życia, najczęściej jako łupież zwykły. Może on prowadzić do przedwczesnego łojotokowego wyłysienia między 20 a 30 rokiem życia. W miarę łysienia łupież i łojotok ulegają zmniejszeniu. Niewielkie ilości łupieżu nie sygnalizują z reguły żadnych problemów, gdyż obumieranie i łuszczenie się skóry jest naturalnym procesem. W niektórych przypadkach nadmierne złuszczanie się skóry może mieć jednak podłoże chorobowe.

 

 

ŁUSZCZYCA

 

Przewlekła, nawracająca choroba skóry, która charakteryzuje się występowaniem na skórze łuszczących się wykwitów. Nie można się nią zarazić. Choroba ta należy do najczęściej występujących schorzeń dermatologicznych. Często ogranicza się tylko i wyłącznie do  skóry głowy, miejsc za uszami i łokci. Nie powoduje wypadania włosów. Natomiast powoduje świąd i zaczerwienienie.

 
 
 
 

ŁOJOTOKOWE ZAPALENIE SKÓRY

 

Charakteryzuje się nasilającym złuszczaniem naskórka, wiążącym się z występowaniem drożdżaków. Grzyby, które na zdrowej skórze wchodzą w skład fizjologicznej flory bakteryjnej, na skórze łojotokowej rozwijają się nadmiernie. Łojotokowe zapalenie skóry głowy najczęściej dotyka osoby, których gruczoły łojowe produkują nadmiar sebum. Powoduje duży dyskomfort związany z brzydkim wyglądem i wypadaniem włosów, może także sygnalizować rozwijającą się chorobę. Łojotokowemu zapaleniu skóry sprzyjają zaburzenia immunologiczne i hormonalne zwłaszcza nadprodukcja androgenów. Dotyka także ludzi z zaburzeniami nastroju, depresją oraz poddanych silnym stresom. Częściej atakuje mężczyzn niż kobiety. Choroba nasila się jesienią i zimą, rozwojowi sprzyja przebywanie w przegrzanych, klimatyzowanych pomieszczeniach.

 

 

 

 

 

    Piśmiennictwo:

    1. Choroby włosów i skóry owłosionej, L. Brzezińska- Wcisło, Wydawnictwo Termedia, Poznań 2015.

    2. Kosmetologia i farmakologia skóry, Marie- Claude Martini, red. wyd. pol. W. Placek, PZWL,Warszawa 2014, wyd.1.

    3. Fitokosmetologia, wykłady z fitokosmetologii, fitokosmetyki i kosmetyki naturalnej, K. Wołosik, M. Knaś, M.   Niczyporuk, MedPharm, Wrocław 2012, wyd. 1.